Assembler - Język programowania niskiego poziomu (polecenia przekładane są bezpośrednio na kod maszynowy), wywodzący się z języku programowania procesorów. Skonstruowany już w 1945, przez Konrada Zuse. Każdy sprzęt, do którego tworzymy oprogramowanie ma własny dialekt, co sprawia, że właściwie dla każdej rodziny procesorów trzeba całkowicie przepisywać kod.
Opiera się na prostej konstrukcji, w której jedno polecenie odpowiada jednemu rozkazowi. Całość sterowana jest przez program assembler, który każde polecenie i linijkę kodu, zapisaną w postaci mnemoników, analizuje i tłumaczy na potrzeby odpowiedniej maszyny. Taka konstrukcja umożliwia dopasowanie i optymalizację tworzonej aplikacji, specjalnie dla danego sprzętu. Dzięki temu rośnie wydajność i jakość tworzonego oprogramowania. Oczywiście ma to swoje wady, w przypadku większych aplikacji wprowadzane jest ogromna ilość kodu, w których łatwo o najmniejszy błąd. Taka pomyłka może mieć zgubny wpływ dla całego oprogramowania, a jej znalezienie wymaga analizowania wszystkich wprowadzonych linijek.
Ze względu na archaiczną strukturę program ma ograniczone możliwości, sprawdza się głównie przy tworzeniu sterowników sprzętowych, czy oprogramowania do procesorów, lub mikrokontrolerów. Doskonale nadaje się do optymalizacji dużych programów, jak na przykład systemy operacyjne. Język jest trudniejszy do opanowania ze względu na szeroki wachlarz komend, oraz konieczność dopasowania dialektu do sprzętu. Przy tworzeniu sterowników, czy systemów operacyjnych wymagana jest więc doskonała znajomość parametrów urządzenia, dla którego tworzymy oprogramowanie. Jednak znajomość assemblera, może być nieodzowna przy tworzeniu niektórych aplikacji.